De jager en zijn jacht….

Smoorverliefd ben ik. Op een man die ik nog nooit heb ontmoet. Ik zit inmiddels op 18 dates maar kom er niet toe om er over te schrijven. Hij houdt me bezig, dag en nacht. Ik mis hem als hij een tijdje geen tijd voor me heeft. En dat is tegen alle spelregels in. Je zou denken dat ik het een en ander geleerd had het afgelopen half jaar maar niets is minder waar.

Ruim een maand geleden begon het met onschuldige berichten Ik vond hem meteen al de moeite waard en heb meerdere malen op een date aangestuurd. Maar hij hapte niet. Hij laat me jagen. Ik hem trouwens ook. Soms zijn we uren aan het chatten en het verveelt me niet. Hij zorgt voor kriebels in mijn buik. Hij remt me en temt me. Roert en beroert. Ik herken mezelf niet meer. Smachtend wacht ik tot hij weer wat stuurt.
Je zou denken dat je juist nu heel snel gaat afspreken. Om te kijken of deze theoretische uitstekende match in de werkelijkheid ook zo fantastisch is. Maar dat gebeurt niet. Dat ligt niet aan mij, ik heb deze jacht al lang proberen te verzilveren maar hij wil blijven jagen.

En ik word gek, gek van verlangen. Ik wil weten wie deze man is die ik mentaal al heel goed ken. Ik wil kijken, luisteren, voelen en proeven. Maar hij wil niks overhaasten. Hij denkt dat ik heel speciaal ben dus wil het goed aanpakken. Ik moet wachten dus. En tot die tijd heb ik mijn telefoon. Sta ik daardoor met hem op en ga met hem naar bed. Ik ben heel geduldig maar dit duurt te lang. Maar ik heb geen keuze. Ik heb al van alles geprobeerd maar hij gaat niet happen. Hij wil de regels bepalen. De regels in mijn spel. Het spel dat in dit geval al lang mijn spel niet meer is. Zonder dat hij het weet heeft hij de het spel overgenomen. En bepaalt hij…

Ik kan niet wachten maar het moet. Ik geef me over aan zijn jacht zonder zelf de prooi te zijn. Ik jaag ook op hem…

Wordt vervolgd (hopelijk)….

Hoge hakken, geen probleem…

Het is mooi weer dus een jas is niet nodig. Ik stap op de fiets met de lelijke fietstassen en fiets rustig naar het station. Daar wacht ik. Ondertussen app ik wat met vriendinnen die nieuwsgierig zijn naar het vervolg van de dates en ze wensen me plezier met wat me de avond te wachten staat. Ik heb mijn allerhoogste hakken aangedaan want in het profiel van mijn aanstaande date stond dat hij 1.94 is. Met mijn hakken ben ik ongeveer 1.82 dus dat kan prima.

Niet veel later staat er een lange aantrekkelijke jongeman voor me. Jij moet Elly zijn want er zijn geen andere fietstassen in de buurt is zijn opmerking. Ik begroet hem met drie zoenen en krijg spontaan zin in de avond die voor me ligt.

Zo werkt het dus blijkbaar. We zeggen dat het niet om het uiterlijk gaat maar dan staat er iemand voor je tot wie je je aangetrokken doet en je hebt ineens meer zin in de avond die voor je ligt. Terwijl je er een paar uur ervoor totaal geen zin in had. Best erg eigenlijk.

We drinken wijn tot we de kroeg uit worden gezet omdat hij gaat sluiten. Ik vraag wat hij wil. Naar huis of nog elders verder wijn drinken. Het wordt het laatste. Tijdens het wijn drinken luister ik aandachtig en kijk ik naar zijn gezicht. Ergens hoop ik dat hij me straks gaat zoenen. Waarschijnlijk hoop ik dat omdat ik weet dat hij dat nooit zal doen. Misschien is dat het wel. Hij laat me jagen. Al vanaf het begin. En dat is iets dat me aantrekt. Het moet niet te makkelijk zijn. En deze jongeman is totaal niet makkelijk voor mij. Waarschijnlijk omdat onze persoonlijkheden mijlenver uit elkaar liggen.

Ook de tweede kroeg gaat sluiten. Ik breng hem naar het station. Drie zoenen bij het afscheid en daar moet ik het mee doen. Voordat ik naar dromenland ga appen we nog wat heen en weer. Ben benieuwd of er nog een vervolg aan komt.

Twee dates op een dag: de dertiende date

Op zondagochtend meldt de date voor die avond dat hij rond acht uur met de trein aan zal komen hier in mijn stad. Ik beloof hem dat ik hem kom ophalen van het station en dat hij mijn fiets kan herkennen aan de achterlijke fietstassen. Dan appt date 12 dat hij de hele zondag nog kinderloos is en dat we eventueel nog zouden af kunnen spreken. Wel heel veel informatie zo op de vroege zondagochtend. De dag ervoor heb ik een hele leuke dag gehad met een stel vrienden en voel me daar nog een beetje brak van. Date 12 weet nog niet hoe lang hij precies nog zonder kind is dus dat hij nog wat van zich laat horen. Eventueel. Ik meld dat ik nu al wel vast op het paard stap. Het paard hoeft immers niet te lijden onder mijn project en verdient alle aandacht en training die het nodig heeft. Ik besluit me vooral niet te haasten en vertrek later die dag richting het paard. De training ging niet al te best. Teveel afleiding dit weekend.

Eigenlijk weet ik ook niet goed of ik date 12 nog wel een keer wil zien. Nog geen 30 uur geleden hebben we afscheid van elkaar genomen en nu is hij van plan om alweer met me af te spreken. Dat komt wel heel dichtbij in eens. Bovendien heb ik dezelfde avond nog een date gepland met iemand anders. Maar ja, ik moet aan de aantallen werken. Dat was de afspraak met mezelf. De ontdekkingsreis op het datingeiland.

Ik hoor niks meer en ga ervan uit dat de ingelaste date niet meer doorgaat. Niets is minder waar. Eind van de middag staat meneer hier op de stoep. Als ik hem was geweest dan had ik meteen bij binnenkomst mijn kans gegrepen en me vol op mijn mond gezoend. Dat doet hij niet. In plaats daarvan drinken we koffie in mijn zonovergoten tuin. Hij ziet er nog steeds goed uit en is bijzonder aardig. Als de bodem van mijn kopje in zicht komt merkt hij op dat ik niet altijd initiatief neem. Klopt, zeg ik en dan buigt hij voorover en zoent me vol op mijn mond.

Het smaakt absoluut goed maar ik heb nog een afspraak en hij is niet de hele dag kindloos. Een zoen bij het afscheid en ik krijg nog wat symbolische tekentjes via de app. Ik eet snel wat en drink twee glazen wijn. Ik moet naar het station, daar wacht iemand op me en ik hoop echt dat ik de avond door ga komen want heb het vermoeden dat het wel eens saai kon worden. Dus ik spreek me zelf moed in, aantallen, aantallen en nog eens aantallen. Inmiddels zou ik toch moeten weten dat ik prima in staat ben een leuke eerste date te hebben met kandidaten die ik daarvoor geselecteerd heb. Het is immers nog nooit heel erg tegengevallen.

Date 12, een date met een onverwachte wending

En dan wordt het weer wat rustiger aan de andere kant van de telefoon. Niet dat ik hem doodgooi met berichten want dat zou ik zelf ook niet willen en bovendien is het zijn allergie dus als ik er nog een date uit wil slepen zal ik toch echt moeten afwachten. Of juist niet? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik heb nu drie dates met de leuke man gehad dus qua aantallen staat hij op de tweede plek. Als het aan mij ligt spreken we nog een keer af.

Lees verder

Een week later… date 11

Het leven gaat gewoon door. Ondanks dat ik de man van de laatste date erg leuk vindt weet ik dat ik afstand moet houden.  De laatste keer dat ik verliefd werd op een date was overigens ook de eerste keer en duidelijk geen succes. Niet doen dus. Deze man is veel te ingewikkeld. Te druk ook alhoewel ik dat wel weer een groot pluspunt vind. Tijdens de laatste date hebben we uitgesproken dat we elkaar leuk vinden maar daar blijft het bij. Ik heb niet de behoefte om veel contact te zoeken en hij al helemaal niet merk ik. Ik kan daar niet eens in sturen. Dat is even wennen. Weet ook niet heel goed hoe ik daar mee om moet gaan. We gaan wel zien wat er gaat gebeuren.

een week na onze laatste date zoekt hij contact met me. Ik zie een bericht voorbij komen terwijl ik op stal bij het paard ben. Thuis maar eens kijken dacht ik, eerst belangrijkere zaken afronden. het paard moet immers warm op stal komen te staan met een bak eten.

Zodra ik thuis ben beantwoord ik het bericht en spring onder de douche. Paardrijden en omgang met paarden word je over het algemeen niet schoner van. Na het douchen chat ik nog wat met de leuke man tot hij vraagt wat ik aan heb. Mannen zijn over het algemeen beelddenkers en als ze weten dat je onder de douche ben geweest verwachten ze een evakostuum denk ik. Ik antwoord dat hij het echt niet wil weten. Maar toch. Ik stuur een foto van mijn bloemetjespyjamabroek. Tja, meestal loop ik er thuis niet op mijn aller charmantst bij. Om eerlijk te zijn nooit. Het zijn of paardrijkleren of een of ander comfortabel huispak. Tenzij ik bezoek krijg. En dat ga ik deze avond nog krijgen. Ik besluit me niet om te kleden. Straks denkt hij nog dat ik dat speciaal voor hem doe.

Als de bel gaat doe ik de deur open in mijn bloemetjespyjamabroek, daarover een nauwsluitend zwart thermoshirt en een paar sloffen die oerlelijk zijn maar o zo lekker warm. Hiermee begin ik aan mijn 11e date, de derde keer met dezelfde man….

Date 10, het vervolg

Voor de aantallen is het niet goed deze man. Hij lijkt minstens zo druk als ik en is ook een luie dater. We hebben het erover gehad tijdens onze eerste date.  Dus ik word niet overspoeld met berichten. Op zich fijn want dat geeft lucht. Maar het betekent ook dat ik zelf wat meer moeite moet doen. Want ik wil deze man zeker nog een keer zien. Ontdekken, vragen stellen, kortom ik ben nieuwsgierig. En dat komt niet vaak voor. Best grappig ook want die avond van de eerste date deed ik gewoon mijn dingetje. Het afdraaien van de eerste date. Iets waar ik redelijk goed in ben geworden. Zonder verwachtingen erin gaan en ook geen verwachtingen creëren tijdens de date. Ik stel dus voor om weer eens af te spreken en hij stelt een datum voor. Ik ben redelijk flexibel zolang ik het maar kan combineren met het paard. De vorige keer is dat ook gelukt dus dat komt goed. Op de dag zelf krijg ik een bericht dat het niet door kan gaan. Heel even baal ik maar het biedt ook mogelijkheden. Alle tijd om paard te rijden en hard te lopen. Dus dat is wat ik doe die avond. En uiteraard stuur ik een bericht terug dat ik redelijk flexibel ben en dat alleen de woensdagavond echt niet lukt. Stilte. Later die week gaan er wat berichten op en neer. Hij reageert me net iets te weinig. Maar telkens als ik bijna besluit dat ik er wel een beetje klaar mee ben krijg ik toch een leuk berichtje. Pffff hij moest eens weten hoe lastig dit voor mij is. Maar ook wel weer leuk en spannend want het is goed dat ik een beetje moet jagen.

Een kleine week later zoekt hij weer  contact en we besluiten om diezelfde avond af te spreken. Hij heeft anderhalf uur en ik kan voor die tijd nog naar mijn paard en hardlopen. Ideaal dus. Iets te vroeg gaat de bel. Hij doet dus niet aan fasionably late. Op het moment dat ik naar de deur loop denk ik na over de begroeting. Hoe doe je dat op een tweede date als er bij het afscheid van de eerste date gezoend is. Nooit over nagedacht en nu is het te laat. Ik doe de deur open en laat hem binnen. Mijn hal is smal dus hij moet me voorbij lopen zodat ik de deur goed kan sluiten.

Na het sluiten van de deur loop ik naar hem toe en besluit hem drie zoenen te geven. Hij zoent me op mijn mond en pakt me heel even stevig vast. Het gaat wat onhandig omdat we allebei verschillende dingen doen. Ik leid hem mijn woonkamer in en schenk witte wijn in. We drinken en praten. Hij laat me lachen, nadenken, hij is adorable. Dat is het juiste woord denk ik. Vanuit het niets zoent hij me volop mijn mond. Een paar minuten lang. Ik vraag nog of dat nodig was omdat ik ook niets anders weet te zeggen op dat moment. En ja het was nodig.

Later, als hij bijna weg moet, zeg ik: “Ik denk dat ik je wel leuk vind”.  Denk je, zegt hij. Ja zeg ik , dat denk ik ja. Die woorden komen er redelijk stellig uit met de boodschap: Wees blij dat je deze woorden van me krijgt en ga nou niet de hele boel lopen analyseren. Dat doet hij gelukkig ook niet. Hij zegt wel dat hij mij ook leuk vindt. Anderhalf uur is zo voorbij en ik laat hem gaan want hij moet zijn kind ophalen. Goede reden om te gaan. Tot de volgende keer hoor ik hem zeggen bij het afscheid. Ik hoop alleen dat dat niet weer vier weken duurt. Er is nog zoveel te ontdekken aan deze leuke man….

De selectieprocedure

Soms is het net of je als kind in een snoepwinkel bent. Kun je je dat nog herinneren van vroeger? Al die kleuren, geuren en smaken en je mag zelf wat uitzoeken. En dat is moeilijk want je kunt niet alles kiezen. Je moet keuzes maken. Sommige smaken vallen af, simpelweg omdat je die minder lekker vindt of de kleur niet mooi vindt. Met internetdaten is dat niet anders. Zeker niet met een Tinder of Badoo. Op deze sites beoordeel je foto’s van potentiele date kandidaten. Op hoe ze er uit zien. Als het bevalt kijk je verder en met een beetje geluk krijg je meer informatie. Over hobby’s, opleiding en andere uiterlijke kenmerken zoals lengte en kleur ogen.

En ja, ik doe daar aan mee. Foto’s doorswipen en soms verder kijken. Eerst naar de tekst. Ik ben tekstueel ingesteld. De meeste mannen niet dus daar staat niet zoveel. Gelukkig weten ze nog wel vaak hun lengte te vermelden en meestal like ik tegenwoordig pas bij 1.90 en langer. Je weet immers nooit hoe hoog mijn hakken nog gaan worden en ik heb nou eenmaal liever dat manlief ietsje langer is dan ik. Heeft met dominantie te maken denk ik. Die eigenschap schijnt bij mij aanwezig te zijn en gek genoeg gaat die eigenschap overheersen als ik ook maar een millimeter boven de man uit kom. En ik heb het liever andersom. De meeste vrouwen denk ik. Anders waren het boek en de film fifty shades nooit zo’n succes geweest. Elke vrouw wil nou eenmaal gedomineerd worden. Denk ik dan, maar er zullen ongetwijfeld uitzonderingen zijn.

Lengte is dus een dingetje. Daarnaast let ik ook op de foto’s. Vaak is de eerste foto het best. Dat zal bij mij ongetwijfeld ook zo zijn. Een enkeling haalt het tot een like. Vandaar dat ik nu door mijn tindercontacten heen ben en dat ik me verheug op een paar dagen Oostenrijk. Nieuwe locatie is nieuwe contacten. Er zijn dingen op foto’s waardoor iemand het niet haalt tot een like. Naast die lengte van 1.90 dan. Zo zijn er bijvoorbeeld veel mannen die met een vis op de foto staan. Geen goudvisje of een haai maar een of ander spartelend ding dat net gevangen is. Ongetwijfeld door de man in kwestie. Ik dacht altijd dat auto’s een verlengstuk waren van maar ik denk dat het tegenwoordig vissen zijn daar ik weinig foto’s van auto’s zie en heel veel foto’s van vissen.

Die vissen en lengte zijn dus een dingetje. Op sommige foto’s van de heren is ook een gedeelte van het huis te zien. Voor het gemak ga ik er altijd vanuit dat het ook het huis is van de man in kwestie. Daarmee wordt de achtergrond van een selfie ook een stuk interessanter. Ik pluis het uit op soorten koffiekopjes en probeer in te vullen wat voor huis het is. Ik heb hier ook zeker mijn afknappers. En op nummer 1 staat lamellen voor de ramen. Ik weet niet meer in welke jaren dit nog heel hip was maar tegenwoordig kan dit echt niet meer. Dus ja, als ik lamellen op de foto zie moet ik de man op de foto, hoe goed hij er ook uitziet, unliken.

Dan rest er nog maar een echte afknapper. Foto’s die zeker niet door gaan naar de volgende ronde zijn de foto’s die halfnaakte lichamen tonen. Hele naakte zou nog slechter zijn. Tja het interesseert me niet of een man een sixpack heeft. Het zijn namelijk alleen deze mannen die een dergelijke foto hebben als profielfoto. Ik kies nou eenmaal niet iemand uit omdat hij een bepaald lichaam heeft.

Uiteindelijk moet er een digitale klik zijn. Klinkt raar maar het is wel zo. Ik heb wel vaker berichten gehad van mannen die er goed uit zagen maar waar ik verder niet op reageerde terwijl ik een zelfde soort berichten ontving van mannen die er minder mooi uitzagen en waar ik wel wat mee deed. Dus schijnbaar is er ook op afstand iets wat je kunt voelen. Tot op heden heb ik dan ook niet een hele slechte date gehad en wist ik stiekem van te voren ook wel of het een kans had om iets te gaan worden of niet. We gaan in ieder geval vrolijk door. Mijn laatste date stuurde deze avond nog een bericht dat we na mijn wintersport zeker weer wat moeten afspreken. Ik verheug me er nu al op.

De spontane date

Het fijne van een target is dat ik door moet gaan met het project. Ook al heb ik er niet altijd zin in. Op tinder zoek ik inmiddels in België. Een enkeling is door de eerste keuring heen gekomen en daar blijft het vaak ook bij. Een enkeling is via dit medium communicatief ingesteld en daar valt ook een woord mee te wisselen maar met het merendeel niet. En dan op een gewone maandagochtend krijg ik via Badoo een bericht. Ik check het profiel. Uiterlijk is goed, opleiding ook en over de lengte valt te twijfelen. Hij is immers geen 1.90 dus ik weet niet goed of dat wel gaat met mijn nieuwe slangenleren schoenen met een hak van zo’n 10 cm. Maar met 1.86 hoef ik niet al mijn schoenen weg te gooien dus ik besluit om te antwoorden op zijn bericht. Al snel wordt duidelijk dat de digitale klik er is. Zo werkt dat namelijk met online contacten leggen. Met de een heb je een klik en de ander niet. Dat is onverklaarbaar. Schijnbaar gaan de voelsprieten van het menselijk lichaam heel ver. Vrij snel word ik op de koffie gevraagd. Maar ik ben aan het werk dus dat is een beetje lastig. Ik deel dan ook mede dat ik die koffie graag een andere keer kom ophalen. Ik zeg dat ik door moet met mijn werk. Hij vraagt of ik nog een bericht ga sturen. Bespeur ik daar nou iets van onzekerheid? Of ligt het aan mij, maak ik mensen onzeker. Geef ik ze een illusie alsof ik niet meer zou antwoorden. Het kan goed want het gebeurt natuurlijk ook. Ik besluit te antwoorden dat ik later weer contact met hem opneem.

Voor ik het weet hebben we een koffiedate voor diezelfde avond. En het mooie is dat ik dat heel goed kan combineren met mijn eigen activiteiten. Dus eerst lekker naar het paard en dan me op mijn gemak klaar maken voor mijn date. Jurkje, haren fatsoeneren en hakken. Of toch maar niet. Ik besluit om mijn hakken thuis te laten. Het zekere voor het onzekere. Door het daten is die lengte wel een dingetje geworden. Waarschijnlijk omdat er keuze is binnen het uitzoeken van een man. En ik heb graag dat een man langer is dan ik. Daarom staat er ook op mijn profiel: 1.76 zonder hakken.

Het is de eerste date die ik heb met een man uit dezelfde stad. Wel aan de andere kant dus we komen elkaar niet dagelijks tegen. Om 20.30 hebben we afgesproken en om 20.37 bel ik aan. Fashionably late.  Het huis is leuk. En de energie die er hangt is goed. Hij oogt jonger dan zijn leeftijd en ik betrap me er op dat ik geen oordeel over hem heb. Dat is iets wat ik inmiddels geleerd heb van het daten. Het heeft namelijk geen zin om een oordeel te hebben. Het gaat om het ontdekken en dat is altijd leuk, bij wie dan ook.

We drinken koffie en daarna wijn. Het is oprecht gezellig. En hij is interessant. Zijn verhalen zijn goed en ik merk aan mezelf dat ik leuk wil zijn. Dat ik indruk wil maken dat ik wil dat hij me leuk vindt. Terwijl me dat normaal gesproken niet heel veel uitmaakt.

De avond vordert en het wordt tijd om naar huis te gaan. Stiekem wil ik blijven maar ik weet dat het goed is om te gaan. Dat hoort bij het spel waar ik de regels ook al best goed van ken. Hij pakt mijn jas en ik laat hem me helpen in mijn jas. Mijn hand maakt de voordeur open en ik wil hem drie zoenen geven en bedenk me hoe ik ga zeggen dat ik nog een keer wil afspreken. Hij zoent me vol op mijn mond en ik laat het toe. Heel even lijkt de tijd stil te staan…

We stoppen en ik zeg dat het een goed idee is om nog een keer af te spreken. Dat lijkt hem ook leuk en ik verdwijn in de nacht. Wat mij betreft komt er een vervolg maar het blijft afwachten. Je weet het immers nooit met dat online daten….

Date 6,7 en 8… nog steeds met dezelfde man

Nog voor ik thuis ben stromen de appjes binnen. In een ervan vraagt hij of we diezelfde avond nog kunnen eten samen. Direct daarna stuurt dezelfde man een bericht of hij niet te snel is. Ja dat is hij inderdaad. Ik ben nog niet eens thuis. Ik heb nog niet eens een half uur geleden zijn huis verlaten. En ja ik heb gezegd dat ik nog een keer wil afspreken maar mogen daar ook een paar dagen tussen zitten? Bovendien moet ik mijn auto nog wassen en wil ik nog paard rijden en na het paardrijden wil ik eigenlijk gewoon met een bak patat op de bank zitten in een joggingbroek in plaats van jurkjes, hoge hakken, stralende glimlach en af en toe een hand door mijn haar.

Meneer wil wel graag duidelijkheid en wil weten wanneer hij me weer mag zien. Deze week… Ik meen me te herinneren dat hij zijn kinderen op dinsdag en donderdag heeft dus ik zeg dat dinsdag de enige dag is dat ik kan. Erg vals van mezelf maar ik voel dat ik ruimte nodig heb. Het antwoord is vlot. Hij kan ook op dinsdag en komt bij mij koken en hij neemt zelfs de ingrediënten mee. Leuk idee denk ik nog en laat het maar gebeuren zolang ik maar eerst naar het paard mag. Je zou denken dat ik megaflexibel ben zo in mijn eentje maar niets is minder waar. Ik hecht best veel waarde aan mijn doordeweekse activiteiten. Het paardrijden, hardlopen en lesgeven. Elke dag staat er iets op het programma en ik vind het lastig om dat los te laten. Maar ik doe het, ook dit is om te leren.

We koken, eten en praten. Het is erg gezellig en leuk. Ik vind hem ook leuk maar er komen geen vlinders aan te pas. Uiteindelijk besluit ik dat ik hem wil zoenen want als ik op hem moet wachten dan gaat dat niet gebeuren vrees ik. Zoenen kan helpen om vlinders op te wekken bedenk ik me nog en sla mijn slag. Verbaast zoent hij terug. Had hij niet verwacht zei hij. Blijkbaar ben ik niet heel erg scheutig met enig blijk van waardering…

Ik stuur hem tegen 23.00 uur naar huis want morgen moet er gewoon weer gewerkt worden en we spreken af voor zondag. Ik doe de rest van de week gewoon mijn dingen zoals ik ze altijd doe en op donderdag vraagt mijn date of ik vrijdagavond ook bij hem kan komen. Er is slechts 1 kind thuis en die slaapt dan toch al. Ik stem in en hoop bij voorbaat al dat het kind niet wakker wordt want ik geloof niet dat ik zit te wachten op een kennismaking  met de familie. Dat daten is immers al uitdagend genoeg.

Op zondag zien we elkaar weer en weer is het gezellig, we nemen de volgende ochtend pas afscheid. De vlinders zijn er nog steeds niet en ik begin me af te vragen of ze nog gaan ontstaan. Ik heb deze man nu vier keer gezien en het is echt leuk maar is het leuk genoeg. Bovendien denk ik dat ik hem niet gelukkig kan gaan maken. Ik merk dat hij al heel veel tijd met mij wil doorbrengen en dat ik het niet erg vind om elkaar een week of zelfs langer niet te zien. Misschien houd ik me wel te dwangmatig vast aan mijn eigen bezigheden en op die manier ontstaat er geen ruimte voor iemand anders. Aan de andere kant weet ik zeker dat ik voor de man waarbij die vlinders wel waren ontstaan en die niets meer van zich liet horen, zeker van mijn vaste patroon had kunnen afwijken om hem te zien. Gewoon leuk is dus niet genoeg en zeker niet eerlijk tegenover mijn huidige date en ik besluit dat ik hem dat de volgende keer ga zeggen. Wel zo netjes om dat persoonlijk af te handelen.

Die kans krijg ik niet. De ochtend van onze volgende date krijg ik een bericht dat meneer het beter lijkt dat we elkaar niet zien die avond. Hij heeft er geen goed gevoel over. Ik geef hem geen bevestiging en het idee dat hij me straks bijna twee weken niet kan zien staat hem niet aan. Ik geef hem gelijk en vertel dat hij een vele leukere vrouw verdient die echt volledig voor hem gaat.

Ik voel dat ik meteen meer lucht krijg. Dit was zeker niet de juiste persoon voor me en ik al helemaal niet voor hem. Ik heb ruimte om me heen nodig en ik wil me best wel een beetje aanpassen maar het moet allemaal niet te verstikkend worden. Je kunt bij mij nog geen afspraken inplannen voor over twee weken als je me nog maar net kent dat werkt compleet averechts.

Al met al ben ik weer wat wijzer geworden over mezelf. Over wat ik wel en niet toelaat. Ik besef me ook dat het zeker niet makkelijk is om iets met mij op te bouwen. Gelukkig ben ik erg blij met mijn leven en kijk ik uit naar wat voor verhaal er weer ontstaat bij de volgende date. De pipeline ziet er in ieder geval veelbelovend uit 😉

 

En toen was het stil

Dezelfde avond nog kreeg ik bericht van de leuke man. Dat hij thuis was met een smiley met een hartje. Die nacht sliep ik heerlijk. De volgende dag straalde ik zo erg dat mensen me vroegen wat er aan de hand was. Ik voelde me heerlijk, vol energie en ik kon de hele wereld aan. De Spanjaard waarschuwde me dat het hele project zo op losse schroeven kwam te staan en probeerde me naar Barcelona te lokken. Ik had er geen oren naar, ik kon het project toch gewoon afmaken met dezelfde man? Dagen gingen voorbij en de ratio nam langzaam mijn lichaam weer over. Na het hartje had ik niks meer gehoord. Uiteraard had ik een berichtje gestuurd maar nul reactie. Het liefst wilde ik hem bombarderen met berichten maar gelukkig kon ik mezelf bedwingen dat niet te doen. Na bijna twee weken besloot ik nog een poging te doen. Een uitnodiging voor een etentje maar diep van binnen wist ik al dat ik niks zou horen. Dat mag dus gewoon met deze manier van daten. Ik zou er zelf voor kiezen om iemand gewoon te zeggen dat het bij die ene avond zou blijven maar iedereen mag dat natuurlijk voor zichzelf weten. Jammer vind ik het wel.

Ik dwong mezelf er rationeel naar te kijken. Het is natuurlijk fantastisch dat ik zo’n leuke avond heb gehad, dat ik me minstens een dag fantastisch heb gevoeld. Dat ik geleerd heb dat er wel degelijk iets magisch kan gebeuren op een eerste date. Iets wat ik nooit had verwacht. Dus dat is mooi. En dat hij nu niks meer laat horen, ach dat is dan maar zo. Je kunt immers niet gekwetst worden door iemand die je maar drie uur kent. Dus diep ademhalen en snel weer lijntjes uitleggen voor de 48 dates die ik nog moet.

De lijntjes laten op deze zondagochtend niet lang op zich wachten en voor ik het weet heb ik een uitnodiging voor een kop koffie te pakken. Ik besluit er op in te gaan en een uur later zit ik bij een man thuis. Een zeer stijlvol ingericht huis. En het is nog leuk ook dus als hij bij het afscheid vraagt of we nog een keer afspreken zeg ik ja. Niet dat ik daar nog veel waarde aan hecht want ik heb inmiddels vaker meegemaakt dat mannen terugkrabbelen terwijl ze eerst doen alsof ze je heel leuk vinden. It’s all in the game…